Mid-year resolutions

Τι περιμένουμε τελικά από τη ζωή μας; Όλη μέρα γκρινιάζουμε, μαλώνουμε και βρίσκουμε καταφύγιο στη δουλειά ή σε κάποια αγκαλιά, χωρίς να αισθανόμαστε τίποτα το ουσιαστικό γι’ αυτήν. Περιμένουμε να βγούμε στη σύνταξη για να ζήσουμε τη ζωή μας, περιμένουμε το Σαββατοκύριακο για να ξεκουραστούμε ή να περάσουμε καλά, περιμένουμε μια γιορτή για να βάλουμε τα καινούργια μας ρούχα, για να δείξουμε στο σύντροφό μας πόσο πολύ τον θέλουμε, περιμένουμε τη φοβερή ευκαιρία στη δουλειά για να ανέβουμε. Περιμένουμε το λαχείο για να κάνουμε όλα όσα ονειρευόμαστε. Να γίνουμε αυτοί που θέλαμε πάντα.

Και φυσικά, στο τέλος δεν κάνουμε τίποτα. Πεθαίνουμε στην αδράνεια. Θυσιάζουμε όλα μας τα όνειρα στην καθημερινότητα και τη συνήθεια και γκρινιάζουμε. Περιμένουμε να λυθούν όλα μας τα προβλήματα με ένα μαγικό τρόπο. Περιμένουμε κάποιον να μας δώσει τη λύση. Και πάντα βρίσκουμε κάτι για να μας εμποδίσει. Δεν φεύγουμε το Σαββατοκύριακο λόγω της οικονομικής κρίσης. Δε φοράμε το αγαπημένο μας φόρεμα λόγω των κιλών που πήραμε τελευταία. Δεν πάμε να δούμε τη φίλη που έχουμε να επισκεφτούμε καιρό γιατί δεν έχουμε ποτέ χρόνο. Σπάνια ακούς πλέον κάποιον να λέει ότι είναι ευτυχισμένος. Όλη μέρα κατηγορούμε όλους τους άλλους που έχουν κι εμείς δεν έχουμε. Αλλά ποτέ δεν προσπαθούμε αρκετά ώστε να τα αποκτήσουμε.

Υπόσχομαι λοιπόν στον εαυτό μου ότι από δω και πέρα θα περνάω καλά. Δε θα ξαναφήσω την ευτυχία μου στα χέρια κανενός. Θα φοράω τα καινούργια μου ρούχα στη δουλειά ή στο σουπερμάρκετ. Θα γεμίζω συχνά την μπανιέρα μου με αυτά τα υπέροχα άλατα που αγόρασα πριν κάτι μήνες και τα κρατούσα για μια ξεχωριστή περίσταση και θα λιώνω μέσα για κανένα δίωρο διαβάζοντας το αγαπημένο μου βιβλίο. Θα βγω έξω με ανθρώπους που έχω να δω χρόνια. Θα κοιμηθώ μια ολόκληρη Κυριακή αγνοώντας όλες μου τις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Θα αγαπήσω τον εαυτό μου και θα αφήσω να με αγαπήσουν και οι άλλοι. Και όλα αυτά θα τα κάνω γιατί απλά το χρωστάω στον εαυτό μου. Εσύ;